Lisica

Lisica zna mnoge stvari, a jez samo jednu. Taj grcki aforizam posluzio je Isaiahu Berlinu da podijeli pisce na dvije skupine, one koji pisu i djeluju koristeci se jednom idejom - jezeve, i one koji su raznorodni, visestruki - lisice. Poigravajuci se mnogostrukostima, pokazujuci velicanstven rep i mijenjajuci maske, putujuci literarno i stvarno od Japana preko mnogih ruskih klasika do Nabokovljevih americkih avantura ili pak besmislenih predstavljanja knjiga u danasnjem svijetu, Dubravka Ugresic pise roman o pripovijedanju.Sto je knjizevnost danas, koja je njezina uloga i, jos vaznije, koja je uloga pisca, je li on(a) samo klaun koji putuje svijetom, mogu li se uopce jos pricati price, je li moguce samo tako stvoriti roman i ispripovjediti pricu te tko ima kontrolu nad tekstom, autor ili prica sama, sve su to pitanja koja pokrecu Lisicu. Poigravajuci se Ich-formom, bez imalo patetike, prepuna finoga humora, suptilne ironije, knjizevnih i teorijskih referenci, Lisica je velicanstvena posveta piscima i pisanju, onima vaznima, nezaobilaznima, onima cije price mijenjaju citatelja. Takve price mogu stvoriti samo briljantni pripovjedaci, a jedna od njih bez sumnje je upravo Dubravka Ugresic.