تبارشناسی خشونت‌پرهیزی و پارادوکس سلطه

آیا خشونت‌پرهیزی همواره رهایی‌بخش است، یا می‌تواند به شکلی پنهان در خدمت سلطه قرار گیرد؟
این کتاب با رویکردی تبارشناسانه و انتقادی، یکی از بدیهی‌پنداشته‌شده‌ترین مفاهیم اخلاقی و سیاسی دوران معاصر را به پرسش می‌کشد.

تبارشناسی خشونت‌پرهیزی و پارادوکس سلطه نشان می‌دهد که چگونه گفتمان نفی خشونت، در بسترهای تاریخی و سیاسی مشخص، نه‌تنها ابزاری برای مقاومت، بلکه گاه سازوکاری برای بازتولید قدرت، انضباط و کنترل اجتماعی بوده است. نویسنده با عبور از دوگانه‌های ساده‌انگارانه‌ی خشونت/عدم خشونت، به لایه‌های پنهان اخلاق، سیاست و مشروعیت می‌پردازد و تناقض‌های درونی خشونت‌پرهیزی را آشکار می‌سازد.

این اثر با بهره‌گیری از فلسفه‌ی سیاسی، نظریه‌ی انتقادی و تحلیل مفهومی قدرت، خواننده را به بازاندیشی در مفاهیمی چون مقاومت، اطاعت، اخلاق سیاسی و سلطه دعوت می‌کند. کتاب نه مانیفستی ایدئولوژیک است و نه دفاعیه‌ای ساده‌دلانه، بلکه تلاشی است برای فهم پیچیدگی‌های قدرت در جهانی که خشونت و نفی خشونت هر دو می‌توانند ابزار سلطه باشند.

این کتاب برای خوانندگانی نوشته شده است که به فلسفه‌ی سیاسی، اندیشه‌ی انتقادی، اخلاق مقاومت و تحلیل‌های عمیق اجتماعی علاقه‌مندند و از پاسخ‌های ساده به پرسش‌های دشوار رضایت ندارند.